Landbouwontwikkelingsgebieden (LOG's)

Rond 2005 zijn in de provincies Overijssel, Gelderland, Noord-Brabant en Limburg 136 zogeheten Landbouwontwikkelingsgebieden (LOG's) vastgesteld. Dit zijn gebieden waar intensieve veehouderijen, die elders 'in de weg zitten' omdat ze bijvoorbeeld te dicht op woonbebouwing zitten of de totstandkoming van grotere aaneengesloten natuurgebieden in de weg staan, zich zouden moeten kunnen hervestigen. Kennelijk zijn de LOG's daar door bepaalde instanties geschikt voor bevonden. De inwoners zitten er echter doorgaans niet op te wachten, omdat de LOG's doorgaans in landelijke gebieden liggen met smalle landweggetjes die niet op het vele vrachtverkeer van intensieve veehouderijen zijn berekend, het is een aantasting van het doorgaans kleinschalige landschap, er zijn risico's voor stankoverlast en gezondheid, en ook voor het kleinschalig toerisme - waar de gebieden in kwestie zich vaak al mee profieren - is het niet bevorderlijk. Vandaar niet onbegrijpelijk dat in veel van de beoogde LOG's protestbewegingen op gang zijn gekomen, die de hervestiging van grootschalige veehouderijen zo veel mogelijk trachten te voorkomen dan wel te beperken.

Ook de Rijksadviseur voor het Landschap is anno 2010 niet lovend over de ontwikkelingen tot dat moment m.b.t. de LOG's. In 2010 is het - via de link ook online te lezen - LOG Boek. Landbouwontwikkelingsgebieden in beeld verschenen, in opdracht van de Rijksadviseur voor het Landschap (Yttje Feddes), met een inventarisatie en beschrijving van alle 136 Landbouwontwikkelingsgebieden (LOG's), die daartoe allemaal ter plekke zijn bezocht. "De bevindingen komen er kort samengevat op neer dat de belofte van ‘concentreren’ tegenover ‘leger maken’ nog nergens in het veld zichtbaar is. Het aantal nieuwe stallen lijkt buiten de LOG’s zelfs harder te groeien dan daar binnen en de uitvoering van een kwaliteitsslag, zowel in de verschijningsvorm van innovatieve stallen als in de inrichting van het landschap, laat nog op zich wachten.

Natuurlijk is 7 jaar een krappe termijn om het effect van beleid in de praktijk te toetsen, maar deze quick-scan laat een tendens de verkeerde kant op zien. Het zoneringsbeleid werkt niet en het landschap raakt verder verrommeld. Inmiddels lijkt ook, onder invloed van nieuwe uitbraak van dierziekten, het maatschappelijk draagvlak voor de intensieve veehouderij vrijwel te zijn verdwenen. Het is nu - 13 jaar na de varkenspest en 7 jaar na de Reconstructiewet - weer een moment van herbezinning op deze complexe materie. In mijn nawoord bij deze atlas geef ik daar vanuit mijn vakgebied, de landschapsarchitectuur, een aanzet voor." Aldus de Rijksadviseur.