De toren van de Sint Willibrorduskerk is in 2000 gerestaureerd. De toren kreeg namelijk aan het einde van de Tweede Wereldoorlog een flinke klap, toen de Duitsers probeerden deze op te blazen. Dat lukte niet helemaal, maar er ontstonden wel flinke scheuren en gaten in het metselwerk. Het cement en de stenen die daarna zijn gebruikt om de gaten te dichten, waren van een andere kwaliteit waardoor de laatste jaren lekkages ontstonden, zelfs zo erg dat het water soms de kerk insijpelde.

Het monumentale herenhuis Hoeveneind 3 is in 1783 gebouwd als pastorie. Het is een dwarshuis onder zadeldak tussen zij-topgevels met empire boogramen en geblokte pilasteromlijsting van de ingang. Het gebouw heeft zowel aan geestelijken als aan burgers onderdak geboden. Van 1870 tot aan de opheffing van de gemeente Teteringen in 1997 heeft het gefunctioneerd als gemeentehuis. Het pand is eind jaren zeventig grondig gerestaureerd. Toen is ook het nieuwe kantoorgedeelte in gebruik genomen.

Het torenkruis op de ingangspoort van de begraafplaats is afkomstig van een kerk uit 1820 die in 1928 is afgebroken. Ontwerper was Christiaan van den Oudenaarden uit Sint Lenaerts bij Antwerpen (België). Het kruis is in 1996 gerestaureerd en geplaatst, als onderdeel van een provinciebreed project tot restauratie van ‘kleine monumenten’, ter gelegenheid van de viering van 200 jaar zelfstandig Brabant.

Het beeld van de Teteringse boerin is onthuld op 6 oktober 1990, als verwijzing naar de oorsprong van Teteringen als agrarische samenleving en als symbool van de Teteringse identiteit.

Ten zuiden van de Tilburgsebaan liggen de Engelse Bergen, drie ‘bergen’ die hier zijn opgeworpen in een gelijkzijdige driehoek. Zij moesten dienst doen als kogelvangers, toen de Engelsen in 1795 dit gebied belegerden. Daar vlakbij ligt het landhuisje de Prinsentafel, dat zo is genoemd omdat op deze plaats tussen 1766 en 1795 de tenten van de troepen onder leiding van prins-stadhouder Willem V stonden opgesteld.

“Teteringen is van grote betekenis voor de landelijke bouwkunst. Een opmerkelijk groot aantal boerderijen uit de 17e tot de 19e eeuw is zeer goed bewaard gebleven. Tot de oudste categorie behoren de hofsteden. Deze zijn gebouwd in de periode 1600-1850, de laatste ter vervanging van oude boerderijen op dezelfde plaats.