Het Teeselinkven NW van Rietmolen behoorde in de 18e eeuw bij de nabijgelegen hoeve Thescelinc (tegenwoordig Teesselink). Er groeide heide en bos op de woeste gronden. De plaggen en het hout werden gebruikt op de boerderij. In de 19e eeuw is het vochtige gebied naast een vruchtbare hoge akker grotendeels afgestoken voor brandstof. De brandbare turf ontstaat als je modder met daarin veel plantaardige resten afgraaft en laat drogen. Rond de Tweede Wereldoorlog zijn de turfputten verder uitgegraven en ontstonden vennetjes. Het grootste, met een eilandje in het midden, deed dienst als ijsbaan.