In 2002 is het Glanrund geherintroduceerd in het Limburgse heuvellandschap. Tien van deze runderen zijn losgelaten in het Noordal bij Noorbeek. Natuurmonumenten levert op deze manier een bijdrage aan het instandhouden van een zeldzaam ras. Ook wordt hierdoor een verdwenen waardevol cultuurhistorisch element in ere hersteld. De kudde grazers wordt gehouden door veehouder Jef Demollin, die is overgegaan op agrarisch natuurbeheer.

Een van de kenmerkende elementen in het Noordal zijn de groene bollen in de bomen. Overigens zijn deze ook elders in de regio te zien. Het betreft hier de zogeheten maretak. Een maretak is een half-parasiet, die men in ons land slechts tegenkomt op kalkhoudende bodem, zoals in Zuid-Limburg. De plant is voornamelijk te vinden in populieren, hoogstamfruitbomen en meidoorns. Hij ontstaat doordat lijsters, merels en andere vogels van de bessen eten. Vervolgens strijken de vogels hun snavels met de klevende zaden af aan de takken.

In het hele land verdwijnen regelmatig voetpaden in het kader van de verstedelijking. Het is daarom een des te verheugender ontwikkeling dat Natuurmonumenten, op initiatief van heemkundekring Heem en Groen, in 2001 een voetpad heeft heropend: het D’r Langen Akker vótpad. In het begin van de 20e eeuw was dit voetpad al in gebruik, maar het werd door de gemeente afgesloten omdat het midden in het jachtgebied van de toenmalige burgemeester Nahon lag. Het ca.