In de 13e eeuw, toen het bakken van stenen was uitgevonden, bouwde een toenmalige Hoofdeling in IJsbrechtum bij zijn houten woning met stallen en tuinen op een opgeworpen heuveltje een stins (= steenhuis). In de stins, een klein torenachtig bouwsel, kon men zich bij onraad terugtrekken. Deze stins heeft gestaan in het stukje bos tussen de poort en de kerk. In de grond zijn daar resten van gevonden. In 1450 was de stins weer verdwenen. Eerst worden de bewoners alleen met de voornaam Epe genoemd; later met de familienaam Epema. De state was een sate, een (heren)boerderij.