Poelen

Tot de jaren dertig van de 20e eeuw waren er alleen al binnen de bebouwde kom van Cadier en Keer achttien poelen (in het dialect kojle). Ze zijn allemaal verdwenen. De meeste waren ontstaan door leemwinning voor huizenbouw. Zij dienden als drinkwater voor het vee, deden dienst als waterreservoir bij brandbestrijding en de plaatselijke timmerman lier er zijn hout in harden. De zwaluwen haalden er de klei waarmee ze hun nesten metselden aan zolderingen en dakgoten van boerderijen. De insecten boven het water vormden een belangrijke voedselbron voor vogels en vleermuizen. Ook voor kikkers, padden en salamanders vormden de poelen een waar dorado. En in de winter kon men erop schaatsen. De vrees voor veeziekten, de schaalvergroting in de landbouw, de verstedelijking en de aanleg van het waterleidingnet deden veel poelen verdwijnen. Daarmee verdwenen ook veel zwaluwen, vleermuizen en amfibiëen.

De laatste jaren heeft het toenemend natuurbesef gelukkig geleid tot de aanleg van honderden poelen in Limburg, waaronder in Cadier en Keer. Eén van de amfibiesoorten die hiervan profiteert is de geelbuikvuurpad, waarvan in Cadier en Keer de laatste Nederlandse populatie voorkomt. (3018)