Klooster Ter Apel

Het Klooster ter Apel is tegenwoordig een museum voor kloostergeschiedenis, kerkgeschiedenis en religeuze kunst.

Het voormalige Kruisdragersklooser, ook wel het Huis des Lichts genoemd, is in 1464 gesticht door Jacobus Wiltinck. Het is het oudste nog bestaande klooster in ons land.

In 1619 kocht de stad Groningen heel Westerwolde aan (de streek waarin Ter Apel is gelegen). De stad liet de kloosterlingen die wilden blijven, de vrijheid om er hun levensdagen te eindigen, welk aanbod door de Prior werd aangenomen, die er dan ook in 1626 overleed. De meeste kloosterlingen begaven zich echter naar een klooster van hun orde in Westfalen (Duitsland).

In 1818 is in de omstreken van het dorp, op de grens met Drenthe, een brug of houten voetpad ontdekt. Men vermoedt dat dit pad destijds is aangelegd om de stenen, benodigd voor het bouwen van het klooster, aan te voeren door het lage en weke moeras. Een andere mogelijkheid is dat de uitgestrekte houten weg behoort tot de lange bruggen, die hier door de Romeinen zijn aangelegd en waarvan door Tacitus melding wordt gemaakt.

Bij het klooster staat de Twaalf-Apostelenboom, naar men zegt de oudste boom van Nederland.

Bij het klooser bevindt zich een kerk met middeleeuws beeldhouwwerk en in de vleugels gebrandschilderde ramen uit 1561, een preekstoel uit 1711 en een oud torenuurwerk.

In de binnenhof bevindt zich een kruidentuin met zo'n 80 soorten kruiden. Verder een collectie neogotisch meubilair uit circa 1850, vervaardigd uit Sloveens eiken. In de kloosterzaal zijn regelmatig concerten en evenementen.

Voor nadere informatie zie de site van Klooster Ter Apel.