St. Mauritiuskerk
De kerk van St. Mauritius staat op een helling die al sinds de 9e eeuw ruimte biedt aan kerken. In de loop der eeuwen hebben de godshuizen hier uiteenlopende posities gehad. Op enig moment had de kerk van Schin op Geul de leidende rol in de regio - welke status later weer is veranderd en geworden tot parochiekerk van het dorp. De Mauritius laat aardig zien hoe de veranderende context waarin de kerk opereerde van invloed is geweest op de architectuur.
Eerdere bedehuizen gingen geheel verloren, maar het tegenwoordige gebouw nam toch een 11e- of 12e eeuwse kerk in zich op - ofschoon men kan zeggen dat deze romaanse kerk meer in de ruimte van de drie traveeën van het schip dan in de muurmassa behouden bleef. De toren en zijbeuken werden gebouwd in het laatste kwart van de 18e eeuw en de oostelijke delen - transept en koor - omstreeks 1925. Dat voor de laatstgenoemde toevoeging neoromaanse vormen werden gekozen, terwijl het oorspronkelijke romaans inmiddels bijna onherkenbaar was geworden, maakt zo’n bouwgeschiedenis boeiend en bizar: Weer lezen we van de kerk de botsing van modieuze en historiserende architectuur af.
De kerk (rijksmonument) bevat onder meer een houten Madonnabeeld uit circa 1300. Kerkpatroon is de H. Mauritius, Romeins heilige en martelaar die rond 300 na Chr. leefde. (3324)
Bedevaartsoord van de H. Cornelius, welke cultus waarschijnlijk is ontstaan rond 1859. Viering: 16 september (+ octaaf).
