Martinuskerk

De Martinuskerk zou er al vóór 1250 geweest zijn, deze wordt echter pas in 1261 expliciet genoemd. “De Martinuskerk bezit een sterk gewijzigde 14e- of vroeg 15e-eeuwse westtoren, een in steen overwelfd koor met zware steunberen en spitsboogramen met natuurstenen profileringen, een dwarspand uit 1499 met rijkere steunberen en sacristie en een schip dat van 1520 tot 1564 gebouwd werd. Dwarspand en schip hebben houten tongewelven.

In 1873 brandde de kerk uit. Daarna werd zij naar plannen van P. Cuypers door J. van Langelaar hersteld. De bekapping werd herbouwd, de kerk kreeg nieuwe traceringen en beglazing en de westtoren werd in neogotische vormen verhoogd, waarbij de hoge spits en de hoektorentjes tot stand kwamen. Gelukkig werd het schip ongewijzigd herbouwd. Wij vinden hier een interessant verlichtingssysteem. De zijbeuken bestaan als het ware uit een reeks kapellen met dwarse tongewelven die de plaatsing van hoge ramen in topgevels mogelijk maken. Hierdoor ontstaat een goede verlichting, behalve in het middenschip. Hier bracht men in de zwikken tussen de scheibogen tudorboogramen aan, een esthetisch minder bevredigende oplossing. P. Cuypers heeft het systeem van dwarse kapellen later toegepast in zijn kerk te Neerbosch (Gelderland), Van Langelaar gebruikte het onder meer in zijn kerk te Hoogerheide. Schip en dwarspand hebben spitstongewelven zonder trekbalken, de profielen van het stenen ribgewelf van het koor lopen teniet op de ronde kolonetten. In de koorsluiting bevindt zich een sluitsteen met het Lam Gods. In de bevloering liggen nog enkele 17e eeuwse zerken” (31). De haan en het kruis op de toren zijn in 1976, ter gelegenheid van de Torenhaanfeesten, teruggeplaatst.

Achter de kerk, voor het kerkhof, staat een bisschopsbeeld in een schildwachthuisje. De heilige houdt de wacht met de staf in zijn hand. Welke bisschop dit moet voorstellen is niet bekend, maar dat het een heilige is, is te zien aan het aureool.