St. Martinuskerk
De voorganger van de huidige St. Martinuskerk was een bouwval die in de loop van de 17e eeuw instortte. Aan het begin van de 18e eeuw brak men grote delen van de middeleeuwse kerk af. Wat men voor de afgebroken delen in de plaats stelde, was een tamelijk rijk gedetailleerde eenbeukige kerk met dwarsschip. De vermoedelijk 13e eeuwse en nogal scheve toren werd gespaard en in de nieuwbouwplannen in de oksel van transept en koor opgenomen. Dit koor is overigens 16e eeuws en ook een restant van het opgegeven gebouw.
Aan het exterieur en binnen domineert de vormentaal der barok en Lodewijk XIV-stijl. Maar de Martinus is veel strakker vormgegeven dan veel eveneens rond 1700 ge- of verbouwde kerken, zoals de Augustijnenkerk van Maastricht en de Dominicanenkerk van Sittard. Tussen de kunstschatten, zoals de vroeg 18e-eeuwse altaren, communiebanken, preekstoelen en het orgel van de hand van de beroemde Philippe Le Picard*, bevinden zich evenwel nog sculpturen uit de 15e en 16e eeuw.(1)
* Het orgel, dat nog een groot aantal originele registers uit 1712 heeft, is in 2002 uitgebreid met een nieuw trompetregister. Nadere informatie over het kerkorgel in de St. Martinuskerk te Gronsveld.
Nieuwe reactie inzenden