Joodse begraafplaats en (oorlogs)monumenten

Rond het einde van de 17e eeuw vestigen de eerste joodse inwoners zich in Beek en omliggende gemeenten. Omstreeks 1740 wonen er drie joodse gezinnen in Beek, tegen het einde van 18e eeuw is dit aantal tot twaalf toegenomen. Godsdienstoefeningen worden in die tijd in huissynagogen gehouden.

In 1794 krijgen de joden toestemming hun doden aan de huidige Putbroekerweg te begraven. De oudste grafsteen aldaar dateert van 1795.

In 1828 krijgt Beek de status van zelfstandige joodse gemeente met de rang van bijkerk. De eerste echte synagoge wordt in 1866 ingewijd. Vanwege het geringe aantal joodse inwoners is er van geregeld godsdienstonderwijs geen sprake. De meeste joden werken als slager of in de veehandel. Van het twintigtal joden dat aan het begin van de Duitse bezetting in Beek woont, hebben twaalf zich het leven weten te redden door onder te duiken. De overigen zijn gedeporteerd en in de concentratiekampen omgekomen.

De joodse gemeente van Beek is na de oorlog niet opnieuw opgericht en is in 1954 samengevoegd met die van Maastricht. In dat jaar is de synagoge tot woonhuis verbouwd. Later is ze aan de gemeente Beek verkocht en vervolgens afgebroken. Op de plek van de voormalige synagoge aan de Molenstraat bevinden zich twee oorlogsmonumenten, die herinneren aan de joodse slachtoffers uit Beek.

De gemeente draagt zorg voor het onderhoud van de joodse begraafplaats. Het herdenkingsmonument voor de joodse synagoge op de kruising Molenstraat / Burg. Janssenstraat / Raadhuisstraat dateert uit 1987 en is ontworpen door Francisca Zijlstra.